Mensen van de weg, wat moet ik me daarbij voorstellen?

Mensen van de weg zal wel vaak een ‘cursus over het geloof’ worden genoemd, maar het is niet echt een cursus en het gaat ook niet echt over het geloof. Wat het wel is: een gezamenlijke zoektocht naar Jezus’ levensweg. Je begint telkens met een levensvraag die iedereen wel eens heeft: hoe ga ik om met stress, hoe maak ik mijn omgeving mooier, welke contact ga ik wel of niet aan, wat is de waarde van mijn leven?

Daar worden in onze cultuur door filosofen, goeroes, psychologen en schrijvers allerlei antwoorden op gegeven. In Mensen van de weg onderzoek je samen naar hoe Jezus met deze vragen omging. Tien avonden lang eet je of maak je een wandeling, en intussen graaf je in de oude verhalen. Je onderzoekt wat Jezus dreef en dan komt vanzelf de vraag op of zijn weg begaanbaar is voor jou.

Waarom die naam Mensen van de weg?

De naam van deze zoektocht is afgeleid van hoe de eerste volgelingen van Jezus zich  noemden. Zij noemden zich niet ‘christenen’ of ‘gelovigen’ of iets dergelijks, maar ‘mensen van de weg’. Jezus was namelijk een bepaalde weg gegaan en die wilden zij ook gaan. Dat is precies de bedoeling van de tien bijeenkomsten.

Nóg een cursus over het geloof? Wat is er zo nieuw aan Mensen van de weg?

Mensen van de weg is geen cursus over het geloof. Je leert er niet zozeer ideeën, er worden geen dogma’s overgedragen, maar je maakt een gezamenlijke zoektocht naar een belangrijke levensweg. Niemand zendt en heeft de ‘beste’ mening: iedereen doet gelijkwaardig mee. Het gaat er uiteindelijk om hoe jij je verhoudt tot Jezus’ levensweg.

Waarom alleen Jezus’ levensweg? Is dat niet heel beperkt?

Het is inderdaad smal, maar ook diep. Als je tien levenswegen behandelt, is het wel breed, maar ook oppervlakkig. Geen enkel verhaal kan echt je aandacht krijgen omdat je een week later alweer in een andere duikt. Op deze manier geef je Jezus’ weg echt de aandacht die het verdient: hij is de bekendste persoon die ooit geleefd heeft en telt wereldwijd de meeste ‘fans’. Genoeg reden om, als je je toch eens spiegelt aan iemands leven, dan dat leven te kiezen.

Een cursus, dat klinkt wel erg nineties toch?

Klopt. We geven ‘m dan ook voor een betere. Het gaat concreet om tien bijeenkomsten van een groep mensen die samen Jezus’ levensweg nagaan. Het gaat daarbij om de diepste vragen die je als mens kunt stellen. Weet jij een goede naam voor zoiets?

Wil Mensen van de weg niet gewoon bekeren? Dat is toch drammerig en ouderwets?

Nee, Mensen van de weg wil nadrukkelijk niet bekeren. Er is niet één gewenste uitkomst. Het doel is dat iedereen zich spiegelt aan Jezus’ levensweg. Dat is het. Er wordt niet voorgeschreven wat je daarmee zou ‘moeten’, sterker nog, je ‘hoeft’ er niets mee. Mensen van de weg opent mogelijkheden.

Veel mensen, waaronder gelovigen, hebben nooit echt Jezus’ weg onderzocht: in theorie al niet, laat staan in de praktijk. Je kunt pas kiezen als je de verschillende opties echt op je hebt laten inwerken. Mensen van de weg maakt vrijer om te kiezen wat je met Jezus doet en welke weg je in het leven gaat.

Ik ben Boeddhist, kan ik meedoen?

Natuurlijk!

Ik ben atheïst, kan ik meedoen?

Ja, duhu!

Ik ben al mijn leven lang kerkelijk christen, kan ik meedoen?

Vanzelfsprekend. Iedereen kan groeien. En let maar op, wees niet verbaasd als je juist veel leert van iemand die niet gelooft.

Waarom gaat het in Mensen van de weg niet over waarheid?

Het klopt dat Mensen van de weg niet de vraag stelt of de verhalen van Jezus echt gebeurd zijn, laat staan daar een antwoord op geeft. De makers van de cursus geloven dat overigens wel, maar denken dat dit er in deze specifieke context minder toe doet. Het gaat erom je te spiegelen aan een levensweg.

Is Mensen van de weg niet veel te menselijk, te veel ‘van onderen’?

In veel situaties kun je gewoon over God spreken en eigenschappen en meningen aan hem toeschrijven. Voor Mensen van de weg is dat niet geschikt. Veel deelnemers geloven zelf niet in God of weten niet wat ze zich daarbij moeten voorstellen. En het gaat er ook niet om: het gaat om de confrontatie met Jezus’ levensweg. Via die weg komt overigens wel degelijk en uitvoerig God ter sprake: Jezus geloofde namelijk zelf in God en veel van zijn handelen en ideeën wordt daardoor bepaald.

Is Mensen van de weg niet veel te individualistisch? Al die vragen worden gesteld vanuit ‘ik’.

Elke bijeenkomst begint met een levensvraag. Daarin komt inderdaad meestal het woordje ‘ik’ voor. Dat betekent niet dat de cursus zelf individualistisch is: die vragen zijn alleen het startpunt. In de levensweg van Jezus kan bijvoorbeeld blijken dat hij een heel erg niet-individualistisch antwoord volgde. Bovendien betekent het woordje ‘ik’ alleen niet dat iets individualistisch is, denk aan een vraag als: wat kan ik voor een ander betekenen… Maar het belangrijkste is dat dit gewoon de vragen zijn die mensen stellen: dat hebben we uitvoerig geïnventariseerd.